ولنتاین همگی هم (البته اگه کسی اینجا رو بخونه)مبارک باشه

دیگه نیست....

من دعا کردم که از قلب و ذهن و فکر من بره....

از قلب و ذهن و فکر اون رفتم.....

جای اون هنوز جای اونه تو قلب و فکر و ذهن من،محکم و پابرجا

امنحانا تموم شد،چند روزه که تموم شده و من استکان استکان..نه، لیوان لیوان این روزمرگی رو سر میکشم .تا وقتی درس دارم و امتحانها و شب­های نفسگیرش روزگارم رو سیاه کرده ،ناله میکنم که کی تموم میشه تا من دوساعت بی دغدغه بتونم بخوابم،اما همین که تموم میشه،یه روز به دو روز نرسیده خسته از همه تکرار­های ملال آور دنبال یه راه فرار یا مشتاق رسیدن همون درس و تحقیق و پروژه و حتی امتحانم...کلا انسان موجودی ناراضی است و من بین این مخلوقات یک نمونه منحصر به فرد از اوج نارضایتی و ناله ام...

حالا این وسط،وسط همه دلتنگی­ها و بی­کسی­ها،درگیری­ها و کشمکش­ها،قهرمان قصه من هم ول کرده رفته...آخه قهرمان قصه من نمی­دونه که قهرمانه،نمی­دونه در حال بازی کردن یه نقش مهم تو قصه منه...دیگه نه نگاشو دارم نه صداشو...هر روز هم باید یه مطلب تازه بشنوم از سرک کشیدنش تو قصه­های پر زرق و برق و پر نقش و نگار دخترای دیگه...قصه من شده یه قصه تک نفره خاکستری به یه سرمای گزنده با یه سکوت کشنده...

این روز­ها میان روز و شبم لانه کرده­ای،در میان رازگونه­های نمازم خانه کرده­ای

سکوت سرد و سفید کوچه را کنار می­رنم، از لابه لای هیاهوی کودکان شاد، در میان پاکی به گل نشسته روزگارمان، تو را می­بینم، تو را می­یابم.

از کدام زمان آمده­ای؟در کدام مکان آرمیده­ای؟از جنس کدامین الهه­ای ... که با منی؟

در فاصله دیدگان من و هیاهوی ذهن تب دار و عصیانگرم، در روزهای تکیده و شب­های خسته­ام جا خوش کرده­ای...نمی­روی...

مرا با عشق چه کار؟مرا با دلتنگی و بی­تابی و تپش­های بی­گاه و افشاگر دل چه رابطه؟

از من برو...از من برو که با تو روزگارم محو می­شود...

با تو روزگارم پر از درد می­شود...با تو جهان من گویی سراب می­شود.....

از من برو ای یگانه­ترین احساس زندگی

اما بگو

من بی تو چگونه نفس کشم؟

چگونه روز را به شب رسم؟

چگونه زندگی کنم؟

امروز نبودی...دیروزم نبودی.بودن جسمت وقتی نگات پیش یکی دیگه­ست یعنی نیستی...

امروز منتظرت بودم تو همون دقایق و ثانیه­های همیشگی. با این که می­دونستم ازت خبری نمیشه...

می­دونی تو یه آدم بدی.یه آدم خیلی بد که من با تموم وجودم می­خوامش...

می­دونم که می­دونی محتاجت شدم و واسه همینه که باهام بازی می­کنی...

نگاهتو که ازم گرفتی ،خواهش می­کنم صداتو نگیر....

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من

لحظه­های هستی من از تو پر شده­ست

آه!

در تمام روز،

در تمام شب،

در تمام هفته،

در تمام ماه،

در فضای خانه،کوچه،راه

در هوا،زمین،درخت،سبزه،آب،

در خطوط درهم کتاب،
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن!

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده­ام.

مشیری

·        مفاهیم تازه­ای رو تجربه می­کنم،می­فهم،حس می­کنم،با تاروپودم با وجودم لمس می­کنم....

زمانی که ارز­ش­های آدم، به مرز فروپاشی می­رسه،وقتی آدم­هایی که می­شناختی چهره عوض می­کنن و از اون معصومیت خواستنی کودکی­هاتون خبری نیست،وقتی از خودتون دور میشین،تو دنیایی که وجدان و انسانیت در حد واژه است، واقعا به چه امیدی میشه امید داشت؟!!!رو چه اساسی میشه اعتماد کرد؟!!!

یکی از دوستان خوب دوران کودکی و نوجوونی و همین روزام، با وجود همسر به شوهر یکی از دوستاش دل بسته.می­خواد از همسرش جدا شه و کاری کنه که اون آدم هم از همسرش جدا شه.میگه عذاب وجدان هم نداره!!!!!

وقتی کسی این چیزا رو برات تعریف می­کنه و تو حس می­کنی همین الانه که بالا میاری.

وقتی خودت گرفتار...

من این روزها

واقعا

گیج و منگم.

نمی­دونم چی باید بگم.به خودم و به وجدانم و به ارزش­هام که در حال نابودین....

دلم می خواد چشامو ببندم و وا کنم ببینم این ترم تموم شده....

خسته ام

بهش معتاد شدم...

معتاد به صداش، لبخندش، نگاش وتوجهش....

چه بلایی داره سرم میاد؟

چرا این شکلی؟چرا این جوری؟بدون هیچ تناسبی...بدون هیچ آینده­ای...حتی نمی­تونم باهاش رویا بسازم.کاخ رویاهام ازپایه و بن خرابه

آهای صدامو می­شنوی؟

این یه امتحانه؟بازم یکی دیگه؟دفعه آخر گفته بودم خدا ،من امتحان نکرده مردودم....نگفته بودم؟گفته بودم من شاگرد تنبل کلاس سرنوشتتم.امتحانم نکن،ازم بگذر....

من الان بیشتر از همیشه محتاجتم.کنارم باش

از همه چی دور شدم.از خودم از عقایدم از ارزشهای ساخته شده تو بیست و پنج سال.از احترامی که خودم برای خودم قائل بودم دیگه خبری نیست...

ایها الناس من از خودم خجالت میکشم